Eftir töku venjulegs skammts af LSD, eða um 100 míkróg (1 míkróg = 1/1000 úr mg), yrði fyrstu einkenna líklega vart um 15-30 mínútum síðar sem samanstanda meðal annars af:
- Blóðþrýstingur og líkamshiti hækkar
- Tíðni hjartsláttar eykst, öndunartíðni eykst
- Klígja kemur fyrir og jafnvel uppsala
- Sjáöldur víkka, skjálfti og doði gerir vart við sig sem og ósamræmi í hreyfingum og kvíði eða spenna
Eiginleg víma byrjar um 30 mínútum eftir töku LSD eða ef til vill fyrr og stendur í allt að 12 tíma.
Víman byrjar gjarnan með því að hlutaðeigandi finnst sem margs konar kenndir og hugsanir bærist með honum, ýmist saman eða hver á fætur annarri (t.d. gleði, reiði, kvíði, pirringur o.s.frv.). Oftast er þó um að ræða vellíðan. Hugsanir fara úr böndum og virðast koma og fara stjórnlítið eða stjórnlaust. Atriði sem skiptu áður litlu máli fá nú meiri þýðingu. Neytandinn getur orðið spenntur og í viðbragðsstöðu gagnvart því ástandi sem hann er í. Oft dregur hann sig í hlé og situr eða liggur með augun aftur til þess að reyna að hemja hugsanir sínar og kenndir.
Eftir um 1-2 klukkustundir fara skynbrenglanir að verða ríkjandi. Skynbrenglanir eru margs konar. Tímaskyn brenglast, þannig að tíminn virðist líða seinna, og einnig fjarlægðarskyn. Heyrnin verður skarpari og e.t.v. einnig bragð. Langmest áberandi eru þó brenglaðar sýnir, s.s. á litum, formi hluta og útliti eigin líkama. Svokallaðar eftirmyndir eru mjög algengar en þá skilja hlutir eftir sig mynd eftir að hætt er að horfa á þá. Víxlskynjanir eru líka algengar. Vanalega gerir neytandinn sér grein fyrir því að rangskynjanirnar eru af völdum LSD en ef ekki þá getur hann orðið óttasleginn og jafnvel fyllst ofsahræðslu og ofsóknarkennd. Stærri skammtar auka líkurnar á svona „ekta" rangskynjunum. Þetta má telja geðveikikennt ástand og getur viðkomandi verið hættulegur sjálfum sér sem og öðrum.
Helstu hætturnar af notkun LSD og annara lýsergíð verkandi efna eru:
Slæmt „trip“ („bad trip“). Stundum, í staðinn fyrir vellíðan, upplifir notandinn hið gagnstæða. Hann verður skelfingu lostinn yfir því að hann sé í pörtum og brotum og komist aldrei aftur til sjálfs sín. Ótti við að hann sé orðin geðveikur og jafnvel að hann sé að deyja sækir að notandanum. Honum finnst jafnvel að hann mæti andúð og hatri sem aftur getur leitt til árásargjarnra viðbragða af hans hálfu. Engin leið er að sjá fyrir hvort að „trippið“ verði gott eða slæmt og þar sem að áhrifin endast mjög lengi er þetta mjög skelfileg reynsla fyrir viðkomandi.
Endurhvarf („flashback"). Endurhvarf er furðulegt fyrirbæri sem þekkist eftir töku lýsergíðs efna. Þá er eins og viðkomandi fá skyndilega aftur skynbrenglanir löngu eftir að efnið er farið úr líkamanum og án þess að það sé tekið á ný. Venjulegast stendur endurhvarfið stutt yfir og algengast hjá þeim sem hafa tekið það oft en það þekkist einnig hjá einstaklingum sem höfðu notað LSD janfvel aðeins einu sinni (samkvæmt rannsóknum fá 20-60 % neytenda endurhvarf).
Hugvinna. Svo sem við er að búast er manni í lýsergíðvímu öll hugvinna erfið. Hann á erfitt með að nema, hugsa rökrétt, tjá sig í orðum o.s.frv. Nýminni bilar talsvert.
Varanlegar geðtruflanir. Geðklofi og alvarleg þunglyndi geta verið fylgifiskar LSD neyslu og haldið áfram eftir hana en ganga venjulegast yfir á 2 dögum (stundum lengur). Langvarandi neysla hins vegar getur valdið varanlegum geðsjúkdómum. Ekki er vitað hvort að þetta hendi aðeins þá sem eru veikir fyrir eða hvort að þetta geti líka komið fyrir heilbrigða einstaklinga.
Dauði. Dauðsföll beinlínis af völdum LSD eru ekki þekkt. En dauðsföll sem óbeint er hægt að rekja til LSD eru hins vegar vel þekkt og verða oft vegna brenglaðs fjarlægðarskyns (dauðsföll af slysförum). Einnig geta sjálfsvígshugmyndir orðið alsráðandi hjá LSD-notenda í slæmu „trippi“ auk þess sem að morð í LSD-vímu eða eftir hana eru líka þekkt.
