LSD, meskalín og psilocybin eru eiturlyf, almennt þekkt sem ofskynjunarlyf og hafa öll lýsergíðlíka verkun. Af þeim er LSD langþekktast og útbreiddast. LSD getur verið í ýmsu formi en er nær ávallt gleypt. Í dag er algengast að LSD sé dreypt á rakadrægan pappir á stærð við frímerki sem skarta oft skrautlegum myndum. 

Þrátt fyrir nafnið eru raunverulegar ofskynjanir ekki algengar við venjulega skammta LSD (en koma þó fyrir) heldur ber mun meira á ýmisskonar skynbrenglunum s.s. í litum, formi hluta og útliti eigin líkama. Við stærri skammta eykst hættan á að alvöru ofskynjanir koma fram þannig að viðkomandi veit ekki lengur hvað er raunverulegt. Ef það gerist, glatar viðkomandi skilningi á því, hvers vegna hann er í þessu sérkennilega ástandi. Hann kann þá að fyllast ótta, hræðslu, jafnvel ofsahræðslu og ofsóknarkennd. Getur viðkomandi þá hæglega verið hættulegur sjálfum sér og öðrum. 

LSD virðist nú hvarvetna vera lítið notað. Kemur bæði til óvissa um rás vímunnar („bad trip“), hætta á endurhvarfi (sjá nánar í neysluáhrif) og minni áhugi á psýkedelískum áhrifum efna en áður var. Flestir þeirra, er áður tóku LSD, hafa annað hvort hætt því með öllu eða færst yfir á aðra vímugjafa, ekki síst kannabis.