Korndrjóli er sveppur sem vex í axi korntegunda einkum í rúgi. Í honum er að finna áhugaverð efni fyrir lyfjafræðinga. Korndrjóli er aðallega unnin til lyfjagerðar í rúgræktarlöndum eins og Spáni og Portúgal. Úr sveppnum eru unnin tvö vel þekkt efni ergótamín og ergómetrin (enska heitið á korndrjóla er ergot). Ergótamín er notað við mýgreni en ergómetrin til að draga saman leg eftir fæðingu. Það er því engin tilviljun að korndrjóli er kallaður Mutterkorn á þýsku því að þýskar ljósmæður notuðu hann til að stoppa blæðingar hjá konum eftir barnsburð. Efnin sem finnast í korndrjólanum eru nokkuð flókin að gerð en hafa þó sameiginlegan byggingarsteinn sem er lýsersýra. Í korndrjólanum eru líka lýsergsýrusambönd sem valda ofskynjunum.
Algengt var að fólk í Evrópu yrði fyrir korndrjólaeitrun fyrr á öldum. Slíkt var jafnvel landlægt á miðöldum á árunum 900 til 1200. Fólkið borðaði þá korn sem á var mikið af korndrjóla og veiktist lífshættulega fékk ofskynjanir, vöðvasamdrætti, blóðrennslistruflanir með drepi í útlimum og sturlaðist. Þetta var einkum algengt eftir rigningarsumur. Urban páfi annar stofnaði Antoníusar munkaregluna meðal annars til þess að stunda fólk sem orðið hafði fyrir korndrjólaeitrun. Þessir munkar fóru fremstir í flokki til að hjálpa og lækna fólk sem fékk þessa eitrun. Þannig komst það á að talað var um að fólk brynni í eldi heilags Antoniusar sem var með korndrjólaeitrun.
Árið 1938 var Albert Hoffmann ásamt öðrum að vinna að rannsóknum og tilraunum með lýsergsýru í tilraunastofu Sandoz lyfjafyrirtækisins í Basel í Sviss. Hópurinn bjó þá til ýmis lýsergíð og um leið LSD sem er lýsergsýrudíetýlamíð. Þeir voru að leita að lyfjum með örvandi verkun.
Fimm árum síðar 1943 fékk sami Albert Hoffman LSD af vangá ofan í sig og fann til áhrifa af efninu. Það fyrsta sem hann fann var svimi og óróleiki. Útlínur hluta og samstarfsmanna urðu óskýrar. Hann gat ekki einbeitt sér að vinnunni. Eins og í draumi hélt hann heim og fékk mikla löngun til að leggja sig. Hann dró fyrir gluggana og lagðist fyrir. Honum fannst hann verða drukkinn en tók um leið eftir því að mikið flug var á huganum. Með lokuð augun sóttu að honum furðulegustu myndir sem málaðar voru sterkum litum og allt rann saman í eina litadýrð. Tveimur tímum seinna fóru áhrifin að minnka. Hann áttaði sig á því sem komið hafði fyrir og tók seinna inn 250 míkrógrömm af LSD til að gera tilraun á sjálfum sér og varð fyrir miklum áhrifum af efninu. Þannig hófst saga LSD.
LSD kom á markaðinn 1947 og var þá kallað Delysid. Framleiðendurnir mæltu með að geðlæknar tæku efnið inn til að eignast betri skilning á geðsjúkdómum. Einnig var talið að efnið gæti losað um tilfinningar og hugsanir og hjálpað sjúklingum með kvíða. Margir töldu að með LSD opnuðust nýir möguleiki til að rannsaka áhrif lyfja á geðsjúkdóma. Skömmu fyrir 1950 birtust síðan fyrstu vísindalegu athuganirnar á verkun efnisins á menn. Á árunum 1950 og fram til 1965 urðu ýmsir læknar og sálfræðingar til að mæla mjög með rannsóknum og tilraunum með efnið. Í þennan hóp bættust rithöfundar og listamenn og mæltu með efninu til listsköpunar. Frægastur þessara manna var Timothy Leary sem var sálfræðiprófessor við Harvardháskólan í Bandaríkjunum. Hann stofnaði ásamt öðrum eins konar trúfélag í kring um LSD-neyslu. Upp úr 1960 varð hins vegar deginum ljósara að notkun lýsergíðs gæti leitt til geðveikikenndra viðbragða og rangskynjana, ótta og árásarhneigðar og jafnvel enn annarra afbrigðilegra fyrirbæra. Það var læknum til sóma, að þeir voru fljótir að leggja lýsergíð fyrir róða við tilraunir á mönnum og til lækninga. LSD var síðan bannað í Bandaríkjunum og Evrópu 1966.
Í dag hafa rannsóknir sýnt að LSD hefur enga þýðingu í geðlækningum og því engin ástæða til að nota efnið í lækningaskyni.
