Þegar gufum leysiefna er andað ofan í lungu berast þær mjög fljótt út í blóðrásina og þaðan til heilans. Aðeins tekur nokkrar innandanir til þess að áhrifin fara að koma í ljós. Fyrst er vellíðan mjög mikil og fylgir henni dofi og slökun á tengslum við umhverfið. Svimi er ekki óalgengur sem og ýmsar breytingar á hegðun og framkomu þar sem losnar um hömlur. Ölvunareinkenni eru mikil. Víma af völdum lífrænna leysiefna minnir á þessu stigi um margt á áfengisvímu en er meira áberandi.
Þegar líða tekur á vímuna, sérstaklega þegar mikið hefur verið sniffað, breytist hún. Þá fer að bera á rangskynjunum. Hlutir breyta um lögun og stærð og litaskyn brenglast. Fjarlægðar- og tímaskyn brenglast mikið. Stundum sjá menn og heyra fyrirbæri sem ekki eru til í veruleikanum. Oft gera menn sér grein fyrir að rangskynjanirnar eru af völdum vímugjafans en þó ekki alltaf og er þá talað um „ekta" rangskynjanir. Víma sem þessi minnir þannig meira á vímu af völdum kannabis eða lýsergís (LSD) en á vímu af völdum áfengis.
Víma eftir sniffun stendur venjulega skemur en eina klukkustund. Að því loknu er sniffarinn mjög sljór og syfjaður í nokkrar klukkustundir og eftirverkanir, timburmenn, geta staðið lengur. Óminni á atburði í vímunni er mun algegnara en í áfengisvímu.
Einkenni sem gera vart við sig eftir langvarandi notkun eru:
- Nefrensli, hósti og óþægindi í hálsi
- Veruleg þreyta eða sljóleiki ásamt höfuðverkjum
- Aukin pirringur, kvíði og þunglyndi
- Skemmdir á heila en einnig hafa mörg leysiefni umtalsverð eiturhrif á önnur líffæri og líffærakerfi eins og úttaugakerfi, hjarta, lifur, nýru og blóðmerg.
Eins og áður hefur verið nefnt getur innöndum lífrænna leysiefna í miklu magni leitt til dauða. Það kemur fyrir að menn sofna út frá efninu í poka sem haldið hefur verið fyrir vitum og kafna vegna súrefnisskorts (pokinn er ennþá fyrir vitum viðkomandi). Ýmis sniffefni, s.s. freon-efni, valda hjartsláttaróreglu. Gerist þetta geta menn skyndilega misst meðvitund og jafnvel dáið. Ef hins vegar tekst að blása lífi í menn í slíku ástandi geta þeir hafa hlotið viðvarandi heilaskemmdir vegna súrefnisskorts. Dæmi um þetta er því miður að finna hjá ungmennum hérlendis. Önnur sniffefni, s.s. er að finna á kveikjurum, geta valdið dauða sem er keimlíkur drukknun. En það sem gerist er að þegar gasið kemur í öndunarveginn og lungun þá bregst líkaminn við að seytla vökva í öndunarveginn. Ef mikið magn er sniffað getur viðkomandi hæglega misst meðvitund vegna súrefnisskorts og á endanum „drukknar“ hann.
