Tóbak á rætur sínar að rekja til Ameríku og virðast innfæddir hafa ræktað tóbak til notkunar við trúarathafnir og í lækningatilgangi. Jafnframt greip fólk oft til þess að tyggja lauf tóbaksplöntunnar þegar hungursneið reið yfir til að slá á verstu hungurverkina.
Þegar Kólumbus snéri aftur til Evrópu frá nýja landinu þá hafði hann með sér nokkur tóbakslaufblöð. En það var ekki fyrr en á 16. öld sem að tóbak byrjaði að verða vinsælt í Evrópu þegar ævintýramenn og erindrekar eins og Frakkinn Jean Nicot (en nikótín er nefnt í höfuðið á honum) stuðluðu að vinsældum þess.
Landnemabyggðir í norður-ameríku hófu fljótlega að rækta tóbak í suðurhluta þess þar sem ræktunarskilyrði voru ákjósanleg. Á stuttum tíma varð tóbak ein helsta framleiðsluvara á þessum slóðum samhliða því sem að tóbak var orðið að verslunarvöru og ígildi peninga í vöruviðskiptum. Ein afleiðing af þessum öra vexti tóbaksiðnaðarins var að eftirspurn jókst gríðarlega eftir þrælum til að vinna á ökrunum.
Upphaflega var tóbak aðallega framleitt sem munntóbak (skro) en einnig sem píputóbak. Annað form reyktóbaks s.s. vindlar og sígarettur var þekkt á þessum tíma (t.d. höfðu grófir sigarettuvafningar verið til allt frá 16. öld) en hafði mjög littla útbreiðslu miðað við munntóbakið. Í byrjun tuttugustu aldar var vart til sá mannabústaður sem ekki hafði hrákadall í hverju horni svo neytendur gætu losað sig við tóbakslitaða hráka og tóbakstuggur. Ýmsar ástæður ollu því að á þessum tímamótum hófu sígarettur framrás sína. Þar ber kannski einna hæst að aukin tæknivæðing gerði framleiðslu á sígarettum mun auðveldari (fyrsta praktíska sígarettuvélin var búin til í kringum 1880) auk þess sem að sígarettur þóttu mun hreinlegri í notkun heldur en munntóbakið.
Eftir því sem leið á tuttugustu öldina varð reyktóbak sífellt vinsælla á kostnað munntóbaks. Skaðsemi tóbaks var nær algjörlega óþekkt og var jafnvel almennt viðurkennd gamla hjátrú indjánanna um lækningargildi tóbaks. Í skjóli þess komust sígarettuframleiðendur upp með ýmiskonar fullyrðingar í markaðsherferðum sínum. Eftir því sem leið á öldina byrjuðu vísindamenn að átta sig á að tóbak væri úlfur í sauðsgærum og t.a.m. varaði Bandaríska krabbameinsfélagið við tengslum tóbaks við krabbamein árið 1944. Þrátt fyrir vaxandi vísbendingar og dauðsföll sem rekja mátti til tóbaks gerðu tóbaksfyrirtækin allt sem þau gátu til að slá ryki í augu almennings. Miklum fjárhæðum var ausið í auglýsingarherferðir og „rannsóknir“ voru keyptar til að sýna fram á að tóbak væri ekki hættulegt. Það var því áfall fyrir tóbaksframleiðendur þegar landlæknir Bandaríkjanna gaf út yfirlýsingu 1964 þess efnis að tóbak væri heilsuspillandi (sama ár gaf alþjóðlega heilbrigðisstofnunin, WHO, út yfirlýsingu sama efnis). Þessi yfirlýsing kom í kjölfar skýrslu nefndar þar sem þótti sannað að bein tengsl væru á milli sigarettureykinga og lungnakrabba.
Síðan þá hefur þekking okkar stóraukist um skaðsemi tóbaks auk þess sem að almenningur er almennt meðvitaðri um þessa skaðsemi. Í kjölfarið hefur mikið dregið úr notkun reyktóbaks í hinum vestræna heimi. Notkun munntóbaks hefur hins vegar farið hraðvaxandi undanfarin ár. Þar hafa tóbaksframleiðendur lagt sitt af mörkum til að auka neysluna með því að beina spjótum sínum ekki síst að ungum neytendum.
